Kilka lat temu mój dobry znajomy otrzymał pracę na Uniwersytecie Wiedeńskim, a że gościnny z niego człowiek, to wciąż ponawiał zaproszenie i zachęcał mnie, bym wraz z żoną odwiedził go w dowolnym momencie. Tak też zrobiliśmy. Któregoś razu, w przypływie spontaniczności, stwierdziliśmy że połączymy nasz wyjazd urlopowy do Słowenii z odwiedzinami i zatrzymamy się na kilka dni w Wiedniu. Szybka decyzja i już kilka dni później byliśmy w drodze. Przejechaliśmy Słowację, minęliśmy Bratysławę i po krótkim czasie dotarliśmy do pierwszego celu podróży.

Pierwszy dzień zaczęliśmy klasycznie od zwiedzania zabytków Ringu, ale nie chcę się na tym skupiać. Otóż po dłuższym spacerze kolega zaproponował nam kawę. Było już zaawansowane popołudnie, więc każdy miał na nią ochotę. Wybór padł na niewielką kawiarnię w śródmieściu, której nazwy już nawet nie pamiętam, ale było to miejsce względnie zaciszne, o tradycyjnym wystroju, z ławami zamiast stolików i długą szklaną witryną, w części której znajdowały się ciasta, w części drobne przekąski w postaci gotowych kanapek z wędlinami, serami i różnymi rodzajami past.

Po kilku chwilach zjawiła się kelnerka z pytaniem o zamówienie. Nie wiedząc za bardzo, na jaką kawę mam ochotę, postanowiłem zdać się na szczęśliwy traf. Przeczytałem jedną z nazw w karcie, i to na tyle skutecznie, że pani się od razu uśmiechnęła i zanotowała w swoim kajeciku, co mi podać. Do kawy zamówiłem też strudel jabłkowy z sosem waniliowym, który jest podobno typowym wiedeńskim przysmakiem. Sprawdziłem potem, że w oryginale zwał się Altwiener Apfelstrudel mit Vanillesauce i jak się okazało, był to wybór, jak najbardziej trafiony. A teraz moje wrażenia…

Kawę podano nam na tacy w kolorze srebrnym. Czy rzeczywiście była ze szlachetnego metalu, raczej nie, lecz tak nakazuje tradycja i nawet, jeśli nie przyjęto nas po cesarsku w cesarskim mieście, to duży plus dla lokalu za dbałość o takie szczegóły. Moja kawa została przyniesiona w czymś w rodzaju szklanego kufelka na długiej i masywnej nóżce, ze sporym uchwytem z boku. Podobne widziałem na straganach bożonarodzeniowych w Szwarcwaldzie, tyle że serwowano w nich grzane wino. Na wierzchu naczynia znalazła się solidna porcja bitej śmietany, co wzbudziło na moje twarzy autoironiczny uśmiech, ponieważ strudla zamówiłem też z bitą śmietaną, którą okazał się być ów waniliowy sos. Całe szczęście nie pogardzam tą słodkością, więc pocieszyłem się, że dam sobie radę.

Wracając do smaków – jedno i drugie perfekcyjne. Kawa o nazwie Einspänner miała pełny aromat, była wyzbyta jakiejkolwiek kwaskowatości. Zamiast tego wypełniała usta aksamitnością. Po prostu, perfekcja. Dodatkowo wrażenie potęgował kontrast między ciepłym, nieco czekoladowym w posmaku naparem, a chłodem bitej śmietany o słusznej tłustości. Jestem pewny, że nie była substytutem w sprayu, który zepsuje nawet najlepszą kawę, tylko prawdziwym alpejskim produktem mlecznym. Zawsze, kiedy jadę zagranicę, chętnie sięgam dla porównania po wyroby z mleka, bo wszędzie smakują trochę inaczej niż w Polsce. Dlatego moją uwagę zwróciła też śmietanka w mojej kawie. Była doskonała.

Co do strudla – żałuję, że w naszym kraju takiego się nie robi. Przynajmniej ja nie miałem okazji spróbować. Był kruchy i jednocześnie wilgotny, nieprzesłodzony, lecz lekko kwaskowy od jabłek przełamanych bogatym sosem waniliowym. Jednym słowem, palce lizać. Razem z kawą, to była uczta dla podniebienia. Za mój zestaw zapłaciłem około 14 Euro, co może wydawać się dość sporym wydatkiem. Nie mniej, należy pamiętać, że lokal znajdował się w ścisłym centrum stolicy, więc można przy takiej okazji sobie pozwolić na odrobinę luksusu. Generalnie, jeśli będziecie w Wiedniu, serdecznie polecam Wam kawę Einspänner oraz strudla jabłkowego z sosem waniliowym. Dodam, że deser był całkiem pożywny, ponieważ tego wieczoru nie zjadłem już nic – no chyba, że piwo, jak twierdzą niektórzy, też uznamy za jedzenie.