Madagaskar jest typowo rolniczym krajem. Eksportowanymi roślinami są głównie: kawa, banany, trzcina cukrowa oraz przyprawy. W przeciwieństwie do innych krajów uprawiających kawę w dużych ilościach, tutaj przeważają małe, przydomowe hodowle. Mimo, że uprawy nie są uprzemysłowione to trudno nazwać je ekologicznymi z uwagi na wycinkę i wypalanie lasów. Ziemia na wyspie jest uboga w składniki odżywcze, dlatego też rolnicy korzystają z tak destrukcyjnych rozwiązań.

Ziarna uprawiane przez Maglaszy (bo tak nazywa się tamtejsza ludność) to w 90% arabica, jednak uprawia się tam również wysokiej jakości robustę, przeznaczaną na eksport do Francji. Mieszkańcy wyspy wyjątkowo upodobali sobie napar z ziaren kawowca, czego potwierdzeniem jest spożywanie przez nich około 40% krajowej produkcji.

Jednak w przeciwieństwie do krajów spod znaku wielkich plantacji tj. Kenia czy Kostaryka, tutaj nie rozczarujesz się, gdy prosząc o kawę gospodarze uraczą Cię kubkiem rozpuszczalnej neski, na Madagaskarze o łyk prawdziwej kawy jest naprawdę łatwo. Typowy sposób przygotowania kawy to uprzednie palenie jej przed spożyciem, następnie w drewnianych moździerzach ziarno jest ręcznie rozbijane, na końcu trafia do filtrów z rafii(!). Gorzka kawa w przekonaniu Maglaszy jest niemożliwa do wypicia, nie zraża ich nawet konieczność samodzielnego przygotowania cukru z trzciny cukrowej.

Madagaskar produkuje dwie najbardziej popularne odmiany robusty: Kouillou i Nanę. Są to odmiany ożywcze, zawierające dużą ilość kofeiny. Mają bogaty i pełny smak, charakteryzujący się kwasowością typową dla robusty.

Nie są to kawy popularne na polskim opanowanym przez arabiki rynku. Stąd też być może tak niewiele informacji ich dotyczących. Prawdopodobnie, gdybyśmy w swoim czasie jednak dopuścili się kolonizacji wyspy, najpopularniejszą kawą w Polsce byłaby teraz kawa z Madagaskaru :)

¹[14] M.B. Lepecki, Madagaskar – kraj, ludzie, kolonizacja, Warszawa (1938), s.14.