SCEA, czyli Speciality Coffee Association of America to organizacja, która, między innymi, zajmuje się określaniem jakości kawy za pomocą stworzonych uprzednio kryteriów. Kryteria te dzielą kawy na 5 klas. Pierwsza z nich to właśnie kawa speciality. Aby dana partia ziaren kawy została zakwalifikowana do tej grupy musi stawić czoła na prawdę poważnemu zadaniu. Zacznę od tego, że kawą speciality może zostać jedynie arabica. Robusta ze względu na słabe walory zapachowo-smakowe nie jest w ogóle brana pod uwagę. Następnie, w 300-gramowej próbie może wystąpić nie więcej niż 5 drugorzędnych defektów. Oznacza to, że w kawie nie mogą się znaleźć takie elementy jak: ziarno czarne, ziarno kwaśne, wiśnia, duży lub średni kamień oraz duża lub średnia gałązka - będące defektami pierwszorzędnymi. Ważny jest także rozmiar ziaren. Cała partia powinna charakteryzować się identyczną wielkością ziaren. Dopuszczalna jest obecność jedynie 5% ziaren o rozmiarze o jeden stopień większym lub o jeden stopień mniejszym. Zawartość wody musi zawierać się w przedziale 9-13%. Nie dozwolone są wszelkiego rodzaju zanieczyszczenia i wady ziaren, a po wypaleniu także obecność tzw. quakers. Na koniec kawa poddawana jest ocenie sensorycznej. Pod lupę branych jest wiele cech, takich jak słodycz, równowaga smakowa, body czy posmak. W ocenie sensorycznej kawa musi zdobyć co najmniej 80 na 100 możliwych do zebrania punktów. Dodatkowo, aby mogła spełnić warunki klasy pierwszej musi zawierać co najmniej jeden charakterystyczny, wyróżniający spośród innych kaw atrybut dotyczący body, smaku, zapachu lub kwaskowatości.

Trzeba przyznać, że wymagania dotyczące kawy speciality nie są małe. Przekłada się to, niestety, na jej dostępność na rynku oraz cenę. Warto jednak zadać sobie jedno ważne pytanie: czy kawa niemal idealna nie zasługuje chociażby na spróbowanie? Myślę, że zdecydowanie zasługuje.