Od jakiegoś czasu uczę się kawy. Poznaje techniki, gatunki, sposoby palenia, akcesoria i całą tę otoczkę, która sprawia, że jej picie i cały proces przyrządzania staje się niezwykłym rytuałem zwieńczonym przyjemnością kosztowania czarnego naparu godnego bogów. Albo przynajmniej powinien takim się stać po tym wkładzie pracy :) Żeby parzenie kawy metodami alternatywnymi doprowadzić do perfekcji zaopatrzyłam się w poradnik Iki Graboń – czy było warto? Przeczytajcie.

Kubek świeżo zaparzonej etiopskiej Sidamo, leżak na tarasie i książka w ręku. Lato. Czego chcieć więcej? Czytam „Historię pszczół” norweskiej pisarki Mai Lunde. Szczerze polecam, choć jestem dopiero w połowie książki, wciąga i nie pozwala wydostać się z powrotem do rzeczywistości. Czytam o ludzkich losach, rozdzielonych w czasie ale połączonych losem tych pracowitych i wytrwałych małych owadzich istot. Czytam, aż tu nagle coś znajomego, coś kawowego, uśmiecham się do siebie, bo chciałabym wziąć udział w rozmowie, niestety mogę co najwyżej przytaknąć.