Pierwszy krzak kawowca pojawił się w Burundi w latach trzydziestych XX wieku (podobno rośnie tam do dziś) i od tamtej pory zrobił błyskawiczną karierę dając obecnie pracę i źródło dochodu ponad 600 tys. gospodarstw rolnych – procentowo stanowi to pracę dla 75% ludności.

Ten biedny kraj bez dostępu do morza, jednak leżący nad ogromnym jeziorem Tanganika, posiada warunki idealne do uprawy zarówno robusty (hodowanej na nizinach) jak i cenionej na świecie łagodnej arabiki, rosnącej na terenach górskich. Żyzna gleba oraz dostęp do wody sprawiają, że rolnicy uzyskują ziarna dobrej jakości. Niestety dość poważna eksploatacja nielicznych dóbr naturalnych, w tym wyjaławianie wulkanicznej gleby oraz wycinka lasów, stawiają świetlaną przyszłość upraw pod znakiem zapytania.

Ziarna kawowca pochodzące zwykle z małych gospodarstw, uprawiane są ze szczególną starannością i choć rolnikom zaoferowano możliwość korzystania z programów wspierających uprawę, nadal charakterystyczne są hodowle w dużym stopniu oparte na metodach tradycyjnych. Charakterystyczne dla ziaren pochodzących z tego państwa jest poddawanie ich dwukrotnej fermentacji, co nadaje kawie specyficzny i złożony smak.

Niektórzy twierdzą, iż kawy z tego niewielkiego państwa są jednymi z najlepszych z Afryki. Ich smak opisywany jest jako kremowy, złożony, pełny, głęboki, zharmonizowany a przy tym jasny i lekki. W smaku odnaleźć zaś można słodkie kwiaty, rodzynki, śliwki, jagody, czarne porzeczki, cynamon czy cytrusy. Brzmi pysznie?

Po latach walk etnicznych pomiędzy Hutu i Tutsi dla Burundi przychodzą powoli lepsze czasy, stabilizacja polityczna przyniosła pomoc z krajów bardziej rozwiniętych. Nadal jednak bieda, poważne problemy zdrowotne mieszkańców, słabe wykształcenie, nieefektywność administracji stanowią duży problem blokujący rozwój państwa. Nadal ludność uzależniona jest w dużym stopniu od pomocy zagranicznej. Miejmy nadzieję, że kawa - główny produkt eksportowy i jego jakość, przyczynią się do rozsławienia tego kraju na świecie.